Dlaczego niektórzy ludzie nigdy nie płaczą, nawet gdy życie zdaje się zabierać to, co najważniejsze? Przez długi czas zadawałem sobie to pytanie, nigdy nie odważając się sformułować odpowiedzi. To, co uważałem za chłód, było może czymś innym: ukrytą prawdą, dyskretnie, której zrozumiałem dopiero za późno.
Gdy cisza zastępuje łzy
Przez lata myślałam, że mój mąż, Julien, nie potrafi okazywać swoich emocji. Powściągliwy, dyskretny, niemal hermetyczny. Kiedy nasz nastoletni syn nagle nas opuścił, ogarnęła mnie ogromna żałoba. Musiałem płakać, mówić, czasem nawet krzyczeć. Julien natomiast pozostał prosty. Spokój. Cisza.
W szpitalu stał z boku, nieruchomy. Podczas ceremonii pożegnalnej jego twarz nie zdradzała niczego. Gdy wrócili do tego domu, który stał się zbyt duży i zbyt pusty, schronił się w pracy i codziennych rutynach. Zinterpretowałem to zachowanie jako brak wrażliwości. Im więcej czasu mijało, tym bardziej to nieporozumienie między nami się osiadało.
