W sterowni Emilio siedział przed ekranami. Pokazywali kuchnię, wejście, salon, korytarz na piętrze, ogród, a nawet plac zabaw. Przez kilka minut wszystko wydawało się normalne. Rose posprzątała stół, dziewczyny zjadły śniadanie, a obsługa była zajęta jak każdego ranka.
Potem ostatni pracownik odszedł. Drzwi się zamknęły. A Patricia pojawiła się w salonie.
Jego wyraz twarzy nagle się zmienił: słodycz zniknęła, ustępując miejsca namacalnemu chłodowi, surowości i niecierpliwości.
Na dywanie Ellie czytała książkę, Maddie obok, ściskając pluszowego królika. Patricia podeszła do nich i powiedziała: “Już ci mówiłam, żebyś tu usiadł!” Dziewczyny podskoczyły. To nie był pierwszy raz, ale jakby rozpoznali ton, który słyszeli zbyt często.
Ellie szybko zamknęła książkę. Maddie spojrzała w dół. Patricia wyrwała pluszowego królika z rąk najmłodszej i rzuciła go na kanapę. “Mam dość powtarzania się. Kiedy twój ojciec nie jest w pobliżu, robisz to, co ci każę za pierwszym razem. »
Emilio pozostał nieruchomy. Jego córki nie wyglądały tylko na upomniane. Wyglądali na przestraszonych. I to sprawiło, że krew mu zamarła w żyłach.
Rose interweniowała i wszystko się zmieniło.
Rose ostrożnie weszła do pokoju, zapewne przyciągnięta głosem Patricii. Nie podniosła głosu, nie wyzwała nikogo. Stała po prostu, delikatnie, blisko dziewczyn. “Panno Patricia, dziewczyny nie zrobiły nic złego.”
Odpowiedź była miażdżąca: “Czy pytałem o twoją opinię? Zostań na swoim miejscu. Rose spojrzała w dół i zatrzymała się. W międzyczasie Ellie już wzięła dłoń Maddie. Emilio patrzył na ten gest bardziej niż na jakikolwiek inny: dwie siostry instynktownie się obejmujące, jakby już wiedziały, co się wydarzy.
