Ale kiedy jesteś w ciąży, nigdy nie decyduje się tylko dla siebie. Każdy wybór zdaje się mieć niewidzialne konsekwencje dla tego małego stworzenia, które przyszło, a ta odpowiedzialność mnie przytłaczała.
Niepokojące słowa ojca
Wtedy wkroczył mój ojciec Paul. Przyszedł do mnie, usiadł przede mną z tą poważną delikatnością, którą potrafią przyjąć tylko rodzice. Spokojnie powiedział mi, że może powinnam poczekać, najpierw pomyśleć o dobrostanie dziecka. Potem wypalił zdanie, którego nigdy nie zapomnę: powiedział mi, że sam popełnił podobny błąd w przeszłości, gdy moja mama była w ciąży.
Przyjęłam to odkrycie jak cios młotkiem. Mój ojciec, którego zawsze postrzegałem jako moralny filar, nagle wydał mi się inny. Jednak jego słowa wzbudziły we mnie wątpliwości. A co jeśli zostawienie Juliena w takim stanie emocjonalnym było bardziej destrukcyjne niż korzystne? A co jeśli stres jest bardziej szkodliwy niż czekanie?
