Przez trzy szczęśliwe lata poświęciłam się naszej rodzinie, podczas gdy David pracował. Pewnego wieczoru wszystko się zawaliło.
O 23:30 otrzymałem telefon ze szpitala. David miał poważny wypadek samochodowy. Kiedy przyjechałam, lekarz powiedział mi, że jego rdzeń kręgowy jest mocno uszkodzony. Był sparaliżowany od nóg w dół, a jego szanse na ponowne chodzenie były niewielkie.
Tej nocy trzymałam go za rękę i obiecałam, że nie odejdzie. Nasze dzieci miały zaledwie osiem i pięć lat. Poddanie się nie wchodziło w grę.
Wypadek zniszczył znacznie więcej niż tylko ciało Davida: zrujnował nasze finanse. Jego kancelaria prawna zbankrutowała, dochody zniknęły, a rachunki medyczne wyczerpały nasze oszczędności. Po trzech latach przerwy wróciłem do pracy, przyjmując pierwszą pracę, która się pojawiła. Pensja była niska, ale pozwalała nam przetrwać.
Moje dni zaczynały się przed świtem i tak naprawdę nigdy się nie kończyły. Pracowałam na pełen etat, wychowywałam dwoje dzieci i opiekowałam się Davidem: nosiłam go, myłam, karmiłam, pilnowałam leków, wizyty lekarskie i papierkową robotę. Trzymałem dom w spokoju. Przez osiem lat tak wyglądało moje życie.
Mówiono mi, że jestem silny. Mówiono, że większość ludzi już by odeszła. Ale zostałem, bo ją kochałem i wierzyłem w wartość naszego małżeństwa.
W siódmym roku coś się zmieniło. Podczas badania lekarz zauważył aktywność nerwową. David poruszył palcem u nogi. To był pierwszy znak nadziei od lat.
Kolejny rok poświęcono fizjoterapii. Postępy były powolne, bolesne i wyczerpujące, ale opłaciły się. Pewnego dnia David wstał. Miesiące później szedł sam. Lekarze mówili o cudzie. Widziałem nowy początek.
