Ale wrócił w następnym tygodniu.
I znowu w następnym tygodniu.
Z drugiej strony.
I znowu.
Więc zacząłem też przychodzić.
Zaparkowałem trochę dalej, za starym dębem, skąd mogłem zobaczyć grób, nie będąc zauważonym.
Zostałem w samochodzie.
Obserwowałem.
I zadawałem sobie to samo pytanie co tydzień.
Kim był ten człowiek?
Utrata Sarah
Sarah zmarła czternaście miesięcy wcześniej.
Rak piersi.
Szybko.
Brutalne.
Miała czterdzieści trzy lata.
Byliśmy małżeństwem od dwudziestu lat.
Dwadzieścia lat prostego, ale szczęśliwego życia.
Dwoje dzieci.
Skromny dom w cichej dzielnicy.
Wakacje nad morzem każdego lata.
Wieczory filmowe na kanapie.
Sarah była pielęgniarką pediatryczną. Kochała dzieci ponad wszystko. Często mówiła, że śmiech chorego dziecka jest najcenniejszą rzeczą na świecie.
Więcej na następnej stronie
