Źródło: Reddit
No więc jestem – w zupełnie zwyczajną sobotę – próbując wyłowić zbuntowane klocki LEGO spod zniszczonej półki (i tak, nadal na nie stąpam). Spojrzałem w tamtą stronę i zobaczyłem coś w zakurzonym cieniu. Nierówne. Wyglądające na klejące. Trochę… chrupiące? Moja pierwsza myśl: Super, martwa mysz. Ale ku mojemu zaskoczeniu, to był Stary Floam.
Bo właśnie tym chcesz się zająć przed kawą.
Dźgnąłem go końcem ołówka (standardowa procedura) i ani drgnął. Dzięki Bogu. Ale też nie przypominał niczego żywego. To była dziwna, grudkowata masa pokryta czymś, co wyglądało jak maleńkie nasionka albo koraliki. Trochę spleśniała, trochę tajemnicza. Spodziewałem się, że zobaczę notatkę od szopa z napisem: „Dzięki za schowek na przekąski”.
Ale nie — po około 30 sekundach oszołomienia i jednym powąchaniu czegoś plastikowego, wiedziałem.
Szukałem starego Floama.
Zaczekaj — pamiętasz Floam?
Jeśli to czytasz i masz mniej niż 25 lat, możesz się zastanawiać, czym do cholery jest Floam. Oto prawda: w latach 90. i na początku XXI wieku Nickelodeon był praktycznie pionierem w sposobie, w jaki dzieciaki mogły siać zamieszanie i nazywać to kreatywnym geniuszem. Floam był dziwnym, papkowatym, plastycznym, neonowym serem pełnym miniaturowych kulek z pianki. Zioła o zabawnych, galaretowatych ciałach, niczym śluz, dały początek pakowym wypełniaczom.
Był plastyczny, rozciągliwy, można go było formować w dowolny, szalony kształt… albo można go było po prostu wcisnąć w dywan i doprowadzić rodziców do szału. Co, wiecie, większość z nas robiła.
Wyraźnie pamiętam, jak prosiłem o niego mamę po każdej przerwie reklamowej, kiedy oglądałem kreskówki w sobotni poranek. A kiedy w końcu go dostałem? Wykorzystałem go do zbudowania „siodła na zamówienie” dla mojego plastikowego dinozaura. Dzieciaki są dziwne, wiem.
