Pokoje były identyczne, a jednak wszystko wydawało się puste, jakby same ściany wstrzymywały oddech. Przez miesiące przed jego śmiercią nasze dni były przerywane szpitalnymi korytarzami, wynikami badań i ostrożnym optymizmem. Gdy to wszystko się skończyło, cisza, która nastąpiła, była jeszcze cięższa niż strach, który towarzyszył nam do tej pory. Do bólu dochodziła fala praktycznych zmartwień: nieopłacone rachunki medyczne, miesięczne raty kredytu hipotecznego oraz surowa rzeczywistość konieczności samodzielnego radzenia sobie ze wszystkim. Mój dziewiętnastoletni pasierb, Leo, wciąż ze mną mieszkał. Oboje opłakiwaliśmy żałobę, ale też walczyliśmy na swój sposób, próbując wyobrazić sobie przyszłość, na którą żadne z nas nie było przygotowane.

Pewnego wieczoru, wyczerpana i przytłoczona, poprosiłam Leo, żeby usiadł ze mną i porozmawiał.

Wyjaśniłam mu, jak trudno stało mi się zaspokajać wszystkie potrzeby samodzielnie i grzecznie zapytałam, czy mógłby trochę dołożyć się do czynszu przez jakiś czas. Uśmiechnął się i uniknął pytania żartem, mówiąc, że w końcu wszystko się ułoży i że martwię się bez powodu. W moim kruchym stanie jego próba rozładowania atmosfery wydawała się bardziej niezdarna niż życzliwa. Rozczarowanie było głębsze, niż się spodziewałem. Następnego ranka mój żal przerodził się w żal, przekonując mnie, że nie rozumie powagi sytuacji. Napędzana tym przekonaniem zaczęłam zbierać jego rzeczy, przygotowując się, by poprosić go o wyjście.