“A kim on jest?”
“Opiekun Eleanor,” odpowiedział Arthur. “Jest tu od miesiąca.”
“Hm.” Jego wzrok powoli przesunął się po mnie, jak kot obserwujący ofiarę, którą mogłaby zaatakować. “To miłe.”
Kilka tygodni później zadzwonił szpital, gdy czytałem Eleanor historię. Przeprosiłem i wyszedłem na korytarz.
Ręce mi już drżały, zanim jeszcze odpowiedziałem.
“Pani, potrzebujemy Noaha dziś po południu na dalsze badania i testy.”
“Tak,” odpowiedziałem szybko. “Tak, będziemy tam.”
Po rozłączeniu się przycisnąłem czoło do świeżej tapety i próbowałem oddychać.
Gdy się odwróciłem, Arthur stał na końcu korytarza, w szlafroku, opierając się o laskę i patrząc na mnie intensywnie.
“Kto nie przestaje cię wołać i sprawiać, że twoje ręce drżą?” zapytał cicho.
Wtedy uświadomiłam sobie, że podczas gdy ja obserwowałam jego dzieci walczące o spadek, Arthur obserwował mnie znacznie uważniej, niż myślałam.
“Szpital,” przyznałem. “Mój syn potrzebuje operacji serca. Pilnie.
“Ach. Twarz Arthura złagodniała. “Przepraszam.” Poklepał się po klatce piersiowej. “Moje serce też słabnie. Wkrótce sam będę potrzebował pomocy. »
“Przepraszam, proszę pana. Jeśli mogę jakoś pomóc… »
“Arthur,” poprawił cicho. “Mów mi Arthur.”
Następnego ranka szpital oddzwonił.
“Pani, ostatnie wyniki analiz Noaha już dotarły. Musimy przyspieszyć datę operacji i natychmiast rozpocząć opiekę przedoperacyjną. Czy możesz potwierdzić płatność do piątku? »
Ściskałem telefon tak mocno, że bolały mnie palce.
“Friday? Mam… Potrzebuję więcej czasu. »
Ale nie było już czasu.
Rozłączyłem się i opadłem na marmurową podłogę korytarza Arthura. Dziesięć minut później znalazł mnie tam, jego laska delikatnie stukała o kafelki.
“Co się stało?” zapytał.
“Mój synu,” wyszeptałem. “Przesuwają operację do przodu. Nie mogę tego zapłacić. Nigdy nie będę w stanie tego zapłacić. »
Długo milczał.
Potem powiedział coś tak szokującego, że pomyślałam, iż źle go zrozumiałam.
“Wyjdź za mnie. Twój syn zostanie operowany, a ja będę miał żonę, której moje dzieci nie będą mogły kontrolować. »
Pokręciłam głową, łzy spływały po policzkach. “Nie stanę się tą kobietą.”
“Nawet po to, by uratować twojego syna?”
Tego wieczoru opuściłem rezydencję, wciąż odbijając jego słowa w mojej głowie.
Około północy musiałam szybko zabrać Noaha z powrotem do szpitala. Lekarze go ustabilizowali, ale ich ostrzeżenie było jasne: operacja nie może już dłużej czekać.
Następnego ranka zadzwoniłem do Arthura z parkingu szpitala.
“Jeśli powiem tak, pieniądze zostaną dziś przekazane szpitalowi.”
“Gotowe,” mówi.
Zamknąłem oczy.
“Więc tak. Wyjdę za ciebie. »
Noah został przyjęty tego samego popołudnia na opatrzenie przedoperacyjne. Wkrótce jego policzki zrobiły się różne, a lekarz powiedział, że może być na weselu, o ile nie zostanie dłużej i wróci od razu.
Białe róże zdobiły wielkie schody domu. Dziennikarze tłoczili się przed bramami, robiąc zdjęcia “tajemniczej żonie milionera”.
Miałam na sobie prostą suknię z kości słoniowej, którą krawiec Arthura uszył w pośpiechu w nocy.
Noah stał obok mnie, ubrany w granatowy garnitur, uśmiechając się, jakby działo się coś wspaniałego. Nie wiedział, że przyjęłam to małżeństwo tylko po to, by go uratować.
Dzieci Arthura wpatrywały się we mnie przez całą ceremonię i wychodziły tak szybko, jak tylko mogły.
Tego wieczoru Arthur zaprowadził mnie do swojego gabinetu i zamknął za nami drzwi.
“Lekarze już otrzymali swoje pieniądze,” powiedział. “W końcu zrozumiesz, do czego naprawdę się zobowiązałeś.”
Poczułam ukłucie smutku, gdy przesunął grubą teczkę na lakierowane biurko.
“Otwórz,” powiedział cicho.
Drżącymi rękami podniosłem wieko.
Akta były pełne dokumentów prawnych. Na pierwszej stronie moje imię było wypisane pogrubionymi czarnymi literami obok imienia Eleanor.
“Jesteś teraz prawnym opiekunem Eleanor,” powiedział Arthur. “I wykonawca całego mojego majątku. Zmieniłem testament tak, że otrzymasz największą część. »
