Następnego ranka
Lucas jak zwykle wyszedł do szkoły.
Plecak na ramieniu.
Słuchawki na uszach.
Rzucił mi szybkie pytanie:
“Do zobaczenia wieczorem.”
Kilka minut później wsiadłem do samochodu.
W rozsądnej odległości podążałem jego trasą.
Na początku wszystko wydawało się normalne.
Szedł pieszo do szkoły.
Potem, za rogiem… Odwrócił się.
Nie do szkoły.
Do starszej części miasta.
Zwalniam samochód.
Serce biło mi coraz szybciej.
Lucas szedł jeszcze przez kilka minut.
Potem zatrzymał się przed starym domem.
Dom, którego wcześniej nigdy nie zauważyłem.
Łuszcząca się farba.
Złamane okiennice.
Ogród zarośnięty chwastami.
Dom, który wydawał się niemal opuszczony.
Lucas rozejrzał się dookoła.
Potem wyjął klucz z kieszeni.
I odblokował drzwi.
Zostałem sparaliżowany w samochodzie.
Mój syn… miał klucz do czyjegoś domu.
Więcej na następnej stronie
