W ciągu kilku minut mój telefon zaczął bez przerwy wibrować. Sarah zasugerowała, żebym natychmiast wlała galon czystego wybielacza do odpływu i wezwała pogotowie hydrauliczne. Mark przedstawił jeszcze bardziej przerażającą teorię o pradawnych pasożytach kanalizacyjnych i zapchanych szambach. Zanim zamknęłam się w łazience, żeby nie patrzeć ponownie na muszlę klozetową, byłam już całkowicie przekonana, że mój dom jest niebezpieczny biologicznie. Chodziłam tam i z powrotem po sypialni, otulona szlafrokiem, próbując wymyślić, jak opłaci mi się wezwanie ekipy dekontaminacyjnej, zanim jeszcze umyłam zęby.
Zdesperowana, żeby odwrócić uwagę od zbliżającej się zagłady, postanowiłam, że przynajmniej muszę wysuszyć włosy i przygotować się do pracy. Wróciłam do łazienki, odwracając wzrok od toalety, podłączyłam suszarkę do włosów i ustawiłam ją na najwyższą, najmocniejszą temperaturę. Gwałtowny podmuch gorącego powietrza wpadł przez dyszę, smagając moje wilgotne włosy wokół twarzy. Stałem tam przez kilka minut z zamkniętymi oczami, pozwalając ciepłemu powietrzu spływać po moich ramionach i owiewać kołnierzyk.
Nagle zabłąkany podmuch wiatru z suszarki smagnął w dół, wirując po małym pomieszczeniu. W tym ułamku sekundy mój mózg w końcu połączył fakty i cała dziwaczna układanka wskoczyła na swoje miejsce.
Przestałam suszyć włosy, opuściłam suszarkę i wpatrywałam się tępo w porcelanowy tron. Wspomnienie szalonej przygody Barnaby’ego z poprzedniego popołudnia powróciło do mojej pamięci z żywymi szczegółami. Kiedy go czesałam, mikroskopijne drobinki suchej trawy, kruche strąki nasion i lekkie włókna roślinne niewątpliwie przywarły do mojego ubrania i osiadły we włosach, a ja tego nie zauważyłam. Kiedy stałam przy toaletce wcześniej tego ranka, silny podmuch powietrza z suszarki musiał zadziałać jak miniaturowy tunel aerodynamiczny, wytrącając te maleńkie, uśpione kawałki roślin i unosząc je w powietrze.
Kilka unoszących się w powietrzu fragmentów trawy przefrunęło przez małą łazienkę i idealnie wylądowało w otwartej muszli klozetowej. Zanurzone w wodzie, suche, kruche źdźbła trawy natychmiast wchłonęły wilgoć, przez co pęczniały, przybierały blady, mdły kolor i miękły, przybierając giętkie, robakowate kształty. Gdy prądy wody wokół nich się przemieszczały, nasiąknięte włókna kołysały się i zwijały, idealnie naśladując groteskowe ruchy żywych pasożytów.
Potrzebowałem całych dziesięciu sekund, żeby mój puls zwolnił, gdy ogarnęła mnie całkowita absurdalność sytuacji. Przerażająca nocna plaga, gorączkowe telefony do przerażonych przyjaciół, szalone teorie hydrauliczne i poranny horror – wszystko to sprowadzało się do żądnego przygód kota, mocnej suszarki do włosów i kilku źdźbeł mokrej trawy. Wybuchnąłem śmiechem, sam w łazience, czując się jednocześnie głupio i głęboko ulżony. Chwyciłem za klamkę spłuczki, obserwowałem „potwory” wirujące w odpływie i postanowiłem nigdy więcej nie lekceważyć mocy porannego wiatru.
