Serce waliło mi jak oszalałe, gdy wpatrywałam się w muszlę klozetową, sparaliżowana falą przerażenia. Tam, unoszące się w wodzie, dziesiątki bladych, spuchniętych, obrzydliwych stworzeń wiły się i wierciły w sposób, który przeczył wszelkiej logice. Zdławiłam jęk, zatoczyłam się do tyłu i praktycznie wyleciałam z łazienki, a w mojej głowie krążyły koszmarne scenariusze inwazji pasożytów i koszmarów związanych z hydrauliką. Natychmiast chwyciłam telefon, żeby w panice napisać do znajomych, snując szalone teorie o tym, co może czaić się w moich rurach, zupełnie nieświadoma komicznie niewinnej rzeczywistości czekającej na odkrycie.
Wszystko zaczęło się pewnego zupełnie zwyczajnego wtorkowego wieczoru, kiedy wróciłem do domu po długim, wyczerpującym dniu w biurze. Mój puszysty, rudy kot, Barnaby, czekał przy drzwiach wejściowych, głośno mrucząc i domagając się swojego zwyczajowego wieczornego powitania. Barnaby to kot, który wychodzi i wychodzi z domu, traktujący sąsiedzkie podwórko jak swoje królestwo, często wracając do domu wyglądając jak spacerujący ogród botaniczny. Tego popołudnia wybrał się na długą wyprawę przez zarośniętą, wysoką trawę za naszym płotem, wracając do domu pokryty od stóp do głów suchymi skoszonymi źdźbłami trawy, rzepami, nasionami i opornymi fragmentami roślin, które kurczowo trzymały się jego gęstego futra niczym dziwaczne, małe ozdoby świąteczne.
Spędziłam dobre dziesięć minut siedząc na podłodze w salonie z drobnoząbkową szczotką do sierści, cierpliwie czesząc jego złocistą sierść. Wyrwałam dziesiątki gałązek i strąków nasiennych, klepałam się po plecach za staranną robotę, po czym pozwoliłam mu pobiec do miski z jedzeniem. Wtedy nie miałam pojęcia, że moja pielęgnacja pozostawiła niewidzialne, mikroskopijne miny lądowe rozrzucone po moich ubraniach i włosach, czekające na odpowiedni moment, by zaatakować. Resztę wieczoru spędziłam całkowicie zrelaksowana, zaparzyłam filiżankę herbaty rumiankowej, obejrzałam powtórkę mojego ulubionego sitcomu i w końcu poszłam spać, nie martwiąc się niczym.
Następny poranek zaczął się jak każdy inny, rutynowy dzień pracy. Obudziłem się przy dźwięku budzika, zwlokłem się z łóżka i poszedłem prosto do łazienki, żeby umyć twarz i wskoczyć pod prysznic. Ale zanim odkręciłem wodę, natura zewsząd mnie wołała, więc uniosłem klapę sedesu i od niechcenia spojrzałem w dół. To jedno, niewinne spojrzenie niemal zatrzymało mi serce. W krystalicznie czystej wodzie niewinnie spoczywało kilka bladych, wydłużonych kształtów. Delikatnie kołyszące nimi drobne zmarszczki na wodzie zdawały się rozciągać, puchnąć i skręcać, jakby były całkiem żywe.
Żołądek podleciał mi do butów. Panika przeszyła mi żyły niczym elektryczność. Zatrzasnęłam klapę, cofnęłam się, jakby porcelanowa armatura miała się na mnie rzucić, i wpatrywałam się w zamkniętą klapę z niedowierzaniem. Skąd one się wzięły? Czy coś wpełzło przez miejską instalację wodno-kanalizacyjną? Czy moje rury są zainfekowane? Moje myśli szalały, wymykając się spod kontroli, gdy wyobraziłam sobie rój zmutowanych robaków kanalizacyjnych przejmujących moje mieszkanie. Drżąc, wyciągnęłam telefon i wysłałam pilnego SMS-a grupowego do trzech najbliższych przyjaciół, z dramatycznymi wykrzyknikami i rozpaczliwą prośbą o radę.
W ciągu kilku minut mój telefon zaczął wibrować bez przerwy.
