Nie odwraca wzroku, gdy mój głos staje się ochrypły.
Nie wymienia mojego imienia. Po prostu wyciąga dwa palce i klepie mnie po rękawie.
“Cześć, kolego,” powiedziałem. “Jesteś gotowy?”
Idziemy pętlę powoli. Lubi ciągnąć nogi w liściach. Czasem celowo zna swoje ramię przy moim. Czasem trzyma mnie za rękaw przez trzy kroki, a potem puszcza.
Elena idzie z nami. Opowiada o harmonogramach, terapiach i dniach załamania. Czasem pyta o moją córkę i nie odwraca wzroku, gdy mój głos staje się ochrypły.
Szedłem dalej.
Pewnego popołudnia powiedziała do mnie: “Ludzie wciąż o tobie plotkują, wiesz.”
“Podejrzewałem.”
“Poprawiam ich,” dodała. “Za każdym razem.”
Micah wyciągnął do mnie rękę. Nie tylko rękaw. Mój główny. Małe palce oplatają dwa moje. Nic nie powiedziałem. Szedłem dalej.
Przez lata byłem cieniem z tyłu tego miejsca. Plotka. Ostrzeżenie. Teraz, dla małego chłopca i jego matki, jestem kimś innym. oraz
