Prawdę.
Maya stanęła przed nimi.
Ci sami ludzie.
Ale tym razem… nieuzbrojony.
Na kolana.
Dowódca drużyny nie odważył się spojrzeć w górę.
“Dlaczego?” zapytała po prostu.
Jego głos nie był głośny.
Ale ważył więcej niż jakakolwiek broń.
“Powiedziano nam, że jesteś zagrożeniem… że musimy cię wyeliminować, zanim przemówisz…”
“O czym rozmawiać?”
Zawahał się.
Potem wyszeptał:
“Z nich…
Imię.
Potem kolejny.
Wysoki rangą urzędnicy.
Nielegalne operacje.
Jeszcze większe zdrady.
Maya na chwilę zamknęła oczy.
I to był koniec.
To nie były mózgi.
Po prostu… pionki.
Tak jak prawie była.
Otworzyła oczy ponownie.
“Mogłeś odmówić.”
Nikt nie odpowiedział.
Bo nie było nic do powiedzenia.
Kilka minut później przybyły posiłki.
Nie po to, by go powstrzymać.
Ale by go posłuchać.
Tej nocy wrzucili w pustkę kobietę w kajdankach.
Czego nie zrozumieli…
Chodzi o to, że nie pozbywa się kogoś takiego jak Maya Reyes.
Wywołujemy coś.
A gdy prawda wyjdzie na jaw…
Zawsze uderza mocniej niż upadek.
