Czy zdarzyło ci się kiedyś spacerować po jednej z tych południowych dzielnic, gdzie powietrze wokół ciebie było takie… gęste? Nie tylko dlatego, że się pocisz – nie ma co do tego wątpliwości, na Południu zawsze jest upał – ale tak naprawdę chodzi o tę drobną, niewytłumaczalną różnicę, którą po prostu zauważasz . Przechodzisz obok starego domu z ładnym gankiem, porośniętym bluszczem, i nagle to zauważasz: tę długą, sprężystą ławkę. Jak huśtawka na ganku i równoważnia z dzieckiem. To deska do joggingu.
Rzecz w tym, że większość ludzi za pierwszym razem nie ma pojęcia, co widzi. W ogóle nie wygląda na wygodny i sprawia wrażenie, jakby się chwiał, nawet jeśli się na niego po prostu chuchnie . Ale popytajcie – zwłaszcza w Charleston lub w miejscu z silną kulturą ganków. Ktoś niezmiennie opowie wam historię o Szkocji, bolących stawach i odrobinie swatania.
Jak to wszystko się zaczęło — między bujanym fotelem a przejażdżką bryczką
A oto najdziwniejsza część: cała ta historia jest dziwnie konkretna. W 1804 roku Cleland Kinloch, mieszkaniec Karoliny Południowej, mieszkał w Charleston i w tym samym roku zaprosił swoją siostrę, Mary Kinloch Huger, aby z nim zamieszkała. Była wdową i najwyraźniej również nie czuła się dobrze fizycznie, bo bolały ją stawy, a przejażdżki bryczką (które byłyby jedną z niewielu dostępnych rozrywek) sprawiały jej ból.
A teraz robi się jeszcze dziwniej: Mary miała rodzinę w Szkocji, a oni, dowiedziawszy się o jej bólu, wysłali jej… to coś. Długi kawałek drewna oparty na dwóch wygiętych bujanych nóżkach, które nadawały mu lekko sprężysty kształt. Sofa dwuosobowa albo coś, na czym mogłaby usiąść i delikatnie się kołysać – może jednak poczuć, że jest niesiona. Dziwaczny, a zarazem skłaniający do refleksji przyrząd – po części do ćwiczeń, po części do rozrywki, po części do terapii.
źródło: Wikimedia
W każdym razie, stało się to modne. Szybko. Nagle coraz więcej domów w okolicy miało coś takiego przed wejściem, a w latach 50. XIX wieku deska do joggingu stała się po prostu… popularna. Można je było zobaczyć na gankach na całym Południu, spoczywające na ciepłym wietrze, delikatnie podskakujące, jakby zawsze tu były.
Cała sprawa „ławki sądowej”
Tu właśnie pojawia się mit. Rodziny z Południa idealnie wpasowały się w… rodziny z Południa i zaczęły przywiązywać nieco większą wagę do desek. Gdzieś po drodze ktoś powiedział, że jeśli masz deskę do biegania na ganku, twoje córki nie umrą samotne i stare. Serio. Wierzono, że przynosi szczęście małżeńskie. Albo szczęście w romansie. Albo przynajmniej zapewnia córkom miejsce, w którym mogą być widziane (lub zabiegać o względy) przez odpowiedniego młodego mężczyznę.
I bingo, masz termin „ławka do chodzenia”. Myślenie było takie: kiedy dwie osoby siedziały na desce do chodzenia, w jednej chwili delikatnie się kołysały, w drugiej – o, hej, nasze kolana się stykały – i nagle czuły się na tyle swobodnie, żeby zacząć flirtować pod pretekstem: „ Czy jesteś skandalistką?”. To był w zasadzie akceptowalny pretekst do odrobiny bliskości. A ponieważ to tylko drewniana deska, jeśli jedna osoba się poruszy, druga to poczuje – tworząc w ten sposób rodzaj wspólnego rytmu, prawda?
Ludzie wciąż zachwycają się tym, jak tworzyło to tę dziwną małą bańkę prywatności, mimo że było na widoku. Bujanie – tuż obok drugiej osoby, nie do końca huśtanie, ale też nie na stałej ławce – dawało parom wystarczająco dużo przestrzeni, by porozmawiać o rzeczach, o których mogliby nie mówić w domu, pod okiem mamy.
