Dziesięć dni w nieznanych łóżkach, innym oświetleniu, nowych dźwiękach w nocy. Kiedy w końcu wróciłem, spodziewałem się komfortu – ulgi płynącej z własnej przestrzeni, własnych nawyków, własnej ciszy. Ale zamiast tego, gdy tylko wróciłem do środka, coś wydawało się… nie tak.
Nie od razu oczywiste. Nie głośne. Po prostu subtelne. Cicha niespójność, która osiadła na skraju mojej świadomości.
Powietrze w domu było nieruchome w sposób, który nie wydawał się naturalny. Lekko ciężkie. Lekko stęchłe. Jakby wstrzymywało oddech, gdy mnie nie było.
Odłożyłam torbę, przeszłam przez korytarz i instynktownie skierowałam się do łazienki. To była normalna rutyna – mycie rąk, odświeżenie się, relaks po podróży. Nic nadzwyczajnego.
Dopóki tego nie zobaczyłem.
W rogu łazienki, przy podstawie ściany, znajdowała się żółta masa.
Na pierwszy rzut oka mój mózg miał problem z klasyfikacją. Nie przypominało niczego, co pamiętałem z przeszłości. Było nierówne, nieregularne i niepokojące w sposób, którego nie potrafiłem od razu opisać. Kolor nie był jaskrawożółty – był przygaszony, wręcz mdły, jak coś, co z biegiem czasu zestarzało się lub wchłonęło wilgoć.
Wyglądało na mokre.
Spuchnięty.
Zło.
Światło w łazience lekko migotało nad głową, a w zmieniającym się świetle kształt zdawał się zmieniać. Nie poruszał się tak naprawdę – ale dawał iluzję ruchu, niczym coś oddychającego bardzo powoli w miejscu. Moja wyobraźnia natychmiast wypełniła ciszę możliwościami, których nie chciałam brać pod uwagę.
