Aż do momentu przyjścia faktura.
Kelnerka podeszła z udawaną gracją, uprzejma, ale obojętna. Położyła banknot obok mnie i szepnęła: “Nie spiesz się.” Mechanicznie wyjąłem portfel, kartę i podałam mu go. Claire właśnie opowiadała historię swojego pierwszego mieszkania, gdy kelnerka wróciła z mapą w ręku.
“Panie,” powiedziała cicho, pochylając się nad nim, “przepraszam… Twoja karta nie została zaakceptowana. »
Mrugnąłem, oszołomiony. “To musi być pomyłka,” powiedziałem, starając się zachować spokój. “Mógłbyś spróbować jeszcze raz?”
Skinęła głową i zniknęła. Poczułem, jak gorąco wstępuje mi do twarzy. Uśmiech Claire pozostał uprzejmy, ale wymuszony—taki, który mówi: “Wszystko w porządku”, nawet gdy nie jest.
Kilka minut później kelner wrócił. “Przepraszam,” powtórzyła. “To nadal nie działa.”
Cisza była dusząca. Wokół nas restauracja wciąż ożywała — śmiech, brzęk kieliszków, skrzypienie widelców — ale słyszałem tylko bicie własnego serca. Sprawdziłem aplikację bankową pod stołem. Wszystko było w porządku. Ale napięcie było już wyczuwalne.
“Zadzwonię jutro do banku,” powiedziałem, wymuszając śmiech, który nie wybuchł. “Pewnie jakiś alert o oszustwie czy coś.”
Claire skinęła głową, jej uśmiech zniknął. “Zdarza się,” mówi cicho.
Więcej na następnej stronie
