To miał być prosty i przyjemny wieczór, bez zamieszania, tylko cicha kolacja, butelka wina i te rozmowy, które sprawiają, że czas miło się rozciąga. Wieczór, w którym śmiech wypełniał ciszę, a wszystko zdawało się być zawieszone, jakby w słodkim osłupieniu.
Restauracja była mała i kameralna, taka, gdzie każdy stolik zdawał się być osobnym światem. Stonowane światło, zapach pieczonego czosnku i tymianku w powietrzu, delikatna muzyka przytłumiona przez stukot sztućców. Przede mną siedziała Claire – ciepły uśmiech, swobodny śmiech, oczy, które zdawały się obserwować wszystko. Poznaliśmy się kilka tygodni wcześniej przez wspólnych znajomych, a dzisiejszy wieczór był okazją do zrobienia kolejnego kroku.
Rozmawialiśmy z niepokojącą płynnością — o pracy, podróżach, wspomnieniach z dzieciństwa i marzeniach, które zawsze były poza zasięgiem. Po raz pierwszy od dawna poczułem się w pełni obecny. Bez telefonów, bez rozpraszaczy. Tylko delikatny rytm naszej wymiany. Gdy przyszedł deser, zamówiłem kawę, mając nadzieję, że trochę przedłużę wieczór. Wszystko było idealne.
Więcej na następnej stronie
