Deszcz i człowiek, których wszyscy się baliby
Deszcz właśnie zaczął padać, gdy SUV zatrzymał się przed starym sklepem spożywczym w okolicy.
Rocco Moretti wyszedł, zacisnął płaszcz i zabrał telefon. Przyszedł wykonać szybki telefon przed powrotem do miasta. Ale zanim zdążył wybrać numer, odezwał się do niego cichy, cichy głos.
“Proszę pana… Proszę pana, czy mógłby pan kupić mój rower ponownie? »
Rocco odwrócił się.
Kilka metrów dalej stała mała dziewczynka z wyblakłym różowym rowerem. Deszcz przemoczył jego cienką kurtkę, a buty były podarte na brzegach. Jego twarz była blada, a oczy wyrażały zmęczenie, którego nie powinno mieć żadne dziecko.
Rocco lekko się skrzywił.
“Co tu robisz sam?”
“Dziecko sprzedaje swój ostatni skarb.”
Mała dziewczynka popchnęła rower w jego stronę obiema rękami.
“Proszę,” powiedziała cicho. “Mama nic nie jadła od kilku dni.” “Nie mogę sprzedać tego, co jest w domu, więc sprzedaję rower.”
Uczucie duszenia ogarnia pierś Rocco.
Zazwyczaj dzieci tego unikały.
Dorośli się go bali.
